Helena Brodowska

Helena Brodowska, z domu Tannenbaum, używała pseudonimu Janka. Urodziła się 29 września 1888 roku w Łowiczu, jako córka żydowskiego lekarza Leona. W lutym 1905 roku wydalono ją z gimnazjum za udział w strajku szkolnym. W tym okresie wstąpiła do Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy. W latach 1906-1913 studiowała chemię na politechnice w Zurychu, a następnie pracowała jako inżynier chemik w miejskim laboratorium w Zurychu i fabrykach chemicznych w Menzingen. W Szwajcarii poślubiła działacza SDKPiL Mieczysława Brońskiego-Warszawskiego.

Po powrocie do kraju w 1919 roku wstąpiła do Komunistycznej Partii Robotniczej Polski i działała w jej technice partyjnej. Pracowała także w Berlinie, między innymi w wydawnictwie partyjnym i przedstawicielstwie handlowym Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. W 1926 roku objęła kierownictwo Centralnej Techniki Partyjnej KPP. Dwa lata później wyjechała do ZSRR i wstąpiła do WKP(b). W latach 1933-1935 pracowała w moskiewskiej Najwyższej Radzie Gospodarki Narodowej, a następnie kierowała zakładami chemicznymi w Kirowgradzie. Aresztowana przez NKWD w 1937 roku, została skazana na śmierć i stracona 4 sierpnia. W 1956 roku ją zrehabilitowano.

Na podstawie artykułu „Helena Brodowska (działaczka komunistyczna)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.